Pomór królików

Pomór królików (krwotoczna bronchopneumonia, zwana też pomorem chińskim królików) jest jedną z najbardziej zakaźnych chorób królików. Chorobę wywołuje wirus VHD należący do rodziny Caliciviridae. Charakteryzuje się powstawaniem silnych wybroczyn w narządach wewnętrznych (zwłaszcza w wątrobie i płucach). Choroba dotyka najczęściej zwierząt po ukończeniu 2 miesiąca życia. Śmiertelność jest bardzo wysoka, sięga 70-100%.

Wirus ten bardzo łatwo się rozprzestrzenia – do zachorowania może dojść przez kontakt z chorym królikiem (duże ilości VHD znajdują się w jego odchodach i wydzielinach, zwłaszcza w ślinie i wydzielinie z nosa), przez kontakt ze ściółką, pokarmem i wodą zanieczyszczonymi odchodami chorych królików. Także króliki ozdrowieńcy stanowią źródło zarażenia przez ponad miesiąc. Wirus przenoszony jest również przez ptaki, gryzonie, koty, psy oraz ludzi (ich ubrania, buty itp.).

VHD jest bardzo odporny na działanie czynników zewnętrznych. W temperaturze pokojowej może przetrwać 105 dni, a w temp. -4 stopnie Celsjusza aż 560 dni.

Objawy

Okres wylęgania się choroby wynosi 1-3 dni. Przebieg zależy od rasy królika, odporności jego organizmu oraz zjadliwości wirusa.

Pomór królików występuje w postaci nadostrej, ostrej i rzadziej podostrej. W postaci ostrej symptomy są następujące:

- wysoka temperatura ciała
- duszności
- pienisty lub krwawy wyciek z nosa, pyszczka, niekiedy z dróg rodnych
- osłabione reakcje na bodźce zewnętrzne
- pobudzenie
- nieskoordynowane ruchy
- ruchy łap przypominające ruchy pływackie
- nienaturalne wygięcie głowy do tyłu (ze względu na skurcz mięśni karku)
- popiskiwanie
- częściowe porażenia ciała

Śmierć następuje zazwyczaj w ciągu 2 dni od momentu zakażenia. U zwierząt, którym udało się przeżyć tę postać choroby pojawia się żółtaczka, a następnie zazwyczaj śmierć królika.

Postać podostra charakteryzuje się objawami takimi, jak:

- częściowa utrata apetytu
- duszności
- przyspieszona akcja serca (częstoskurcz)
- przekrwione spojówki
- biegunka
- wyciek z nosa

Króliki, które przechorowały tę postać choroby nabywają trwałej odporności, jednak pozostają nosicielami wirusa.

W przypadku postaci nadostrej brak jest wyraźnych objawów i choroba kończy się szybką śmiercią zwierzęcia (16-48 godzin), czasami tuż przed śmiercią występują u zwierzęcia konwulsje.

Dopiero podczas sekcji dostrzec można zmiany w narządach wewnętrznych (krwawe wybroczyny w płucach, nerkach, śledzionie i wątrobie, przekrwienia, obrzęki, obecność krwistego płynu w jamach ciała, a także pienistej, krwistej wydzieliny, martwicę itp.). Dotyczy to jednak tylko postaci ostrej i podostrej.

Diagnozowanie i leczenie

Jeśli podejrzewamy, że nasz królik mógł zachorować na tę chorobę, natychmiast udajmy się z nim do lekarza weterynarii. Rozpoznanie stawia się na podstawie objawów klinicznych, gwałtownego przebiegu choroby, można też stwierdzić chorobę za pomocą testów laboratoryjnych (np. ELISA, PCR, metody hemaglutynacji i immunofluorescencji).

Niestety, nie istnieje leczenie pomoru królików. Zazwyczaj konieczne jest przeprowadzenie eutanazji oraz utylizacji zwłok. Jeśli w domu przebywają lub mają się pojawić inne króliki konieczne jest dokonanie bardzo starannej dezynfekcji klatek, pomieszczeń, misek itp. (w tym celu stosuje się 5% roztwór formaliny lub 1-2% roztwór NaOH) oraz kwarantanny trwającej 60 dni.

Jedyną możliwością zapobiegania chorobie jest profilaktyczne szczepienie królików przeciw chorobie. Szczepionkę podaje się zwierzętom, które ukończyły 12 tydzień życia. Jest ona dość skuteczna i zapewnia zwierzęciu odporność na ok. 9 miesięcy. Nie zaleca się szczepić zwierząt zdradzających objawy pomoru królików, a także poniżej 4-6 tygodnia życia.

poleć innym ten artykuł