Obcinanie psich pazurów

Psy są zwierzętami palcochodnymi, o stałych, niewysuwalnych pazurach. Z tego właśnie względu z ich pielęgnacją jest zazwyczaj stosunkowo niewiele kłopotów. Podobnie jak ludziom, wystarcza im regularne skracanie płytki rogowej, tworzącej paznokieć czy pazur.

Zbyt długie psie pazury powodują dyskomfort podczas chodzenia czy biegania. Mogą też doprowadzić do utykania psa lub zaczną się wrastać w poduszkę łapy. W pewnym stopniu psy same skracają pazury podczas chodzenia po chodnikach i innych twardych powierzchniach. W przypadku, gdy nasz czworonóg chodzi głównie po trawie lub po innych miękkich powierzchniach, jego pazury nie ścierają się naturalnie. Wtedy należy zadbać o jego pazury przycinając je osobiście.

Psy, które spędzają dużo czasu w domu, kojcu lub poruszając się jedynie po miękkim podłożu mają tendencję do przerastania paznokci. Poznać to można stosunkowo łatwo – obserwując i nasłuchując psa. Jeśli końce pazurów dotykają ziemi, gdy pies stoi lub słychać jego kroki podczas chodzenia po twardej powierzchni – pazury są zbyt długie i należy je obciąć.

Najprostszą metodą jest przycięcie ich specjalną gilotynką (do kupienia w sklepach zoologicznych). Jest to jednak znacznie trudniejsze zadanie, niż obcięcie paznokci u człowieka. Do obcinania pazurów nie można używać zwykłych nożyczek, ponieważ trudno dokonać nimi jednego zdecydowanego cięcia półkoliście wygiętego pazura. Z tego samego powodu do obcinania psich pazurów nie nadają się także ludzkie obcinacze do paznokci – są za małe i za delikatne, nadają się tylko dla malutkich szczeniąt.

Psi pazur ma w środku czuły i mocno ukrwiony rdzeń, który sięga czasem nawet poza połowę paznokcia. Przy obcinaniu trzeba bardzo uważać, by nie zadrasnąć czy nie nadciąć rdzenia, ponieważ jest to bardzo bolesne dla psa i może nawet na dzień czy dwa upośledzić poruszanie się. Najłatwiej skraca się pazury u psów, które mają jasne pazurki, ponieważ łatwo można dostrzec czerwonawo - różowy rdzeń.

U większości psów występują jednak pazury czarne i nieprzezroczyste, których obcięcie jest bardzo trudne, a czasem nawet niemożliwe. Domowym sposobem jest obcinanie pazurów u psa leżącego i oglądanie psiej łapy od strony poduszek palców – jeśli łapa nie jest zbyt owłosiona – rdzeń widać doskonale. Cięcia dokonuje się dość zdecydowanie, raczej pod kątem prostym, w miarę prostopadle do linii górnej pazura. Obcięcie pazura nawet pod niewielkim kątem spowoduje, że może on się rozdwajać i łamać, a w dodatku wymusza nienaturalną postawę psiej łapy przy chodzeniu.
Należy także pamiętać, że w nieobcinanych pazurach ukrwiony i unerwiony rdzeń rośnie, wydłużając się, co powoduje, że pazury trzeba będzie zostawiać coraz dłuższe. Regularne obcinanie w pewnym stopniu niweluje ten problem. Trzeba jednak wspomnieć, że długość rdzenia – podobnie jak grubość i długość palców – zależy od psa, każdy jest inny i ma inne cechy osobnicze.

Wiele ras psów (np. wszystkie francuskie owczarki) posiada dodatkowe pazury na tylnych łapach – tzw. „wilczy pazur”. Są to jedyne pazury, które przy chodzeniu nie mają stykają się z podłożem, przez co nie mają możliwości same się zetrzeć. Należy więc je przycinać, ponieważ mogą zacząć się zawijać, a nawet wrastać w ciało psa, co jest dla niego bardzo bolesne.

Co zrobić, gdy uszkodziliśmy rdzeń i pazur krwawi? Należy zasypać go specjalną zasypką, która dostępna jest u lekarzy weterynarii, hamującą krwawienie. Jest ona jednak bardzo piekąca dla psa, więc należy go przytrzymać, by się nie wyrwał. Zamiast zasypki można także użyć mąki lub przytrzymać gazik. W sytuacji, gdy krwawienie nie ustępuje dłużej niż 10 minut, należy założyć na ranę opatrunek i bezzwłocznie udać się do najbliższego weterynarza

poleć innym ten artykuł