Leptospiroza

Znana również jako choroba Stuttgardzka lub choroba Weila - choroba zakaźna wywoływana przez kilka typów bakterii z rodziny Leptospira. Może mieć przebieg bezobjawowy, ostry bądź czasami nawet nadostry. U psów bardzo młodych, osłabionych i nieszczepionych w ok. 30% przypadków może mieć skutek śmiertelny.

Źródła zakażenia

Źródłem zakażenia są najczęściej zwierzęta będące bezobjawowymi nosicielami i siewcami bakterii (najgroźniejsze z nich to szczury i inne gryzonie, a także zwierzęta żyjące w lesie). Bakterie osiadają w nerkach zwierzęcia, które przebyło chorobę i są wydalane razem z moczem. Leptospiry najczęściej spotyka się w wodach stojących (bagna, kałuże, wolno płynące rzeki), w których bardzo długo utrzymują się przy życiu. Mogą one wniknąć do organizmu zwierzęcia poprzez uszkodzoną skórę na łapach oraz błony śluzowe (jama ustna, spojówki, jama nosowa, napletek, wargi).

Objawy choroby

Najczęściej spotyka się brak apetytu, gorączkę, osłabienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, zapalenie nerek, biegunka, zapalenie mięśni.

Choroba może przybierać trzy różne postacie:

• jelitowo-żołądkowa (żółtaczkowa) – cechuje ją krótkotrwała wysoka gorączka, apatia, wymioty, biegunka (może być krwista), przekrwienie spojówek, drżenie mięśni, brązowy odcień języka, żółtaczka, sztywność kończyn, ciemnożółte lub pomarańczowe zabarwienie moczu, żółtaczka; śmierć zwierzęcia może nastąpić po kilku dniach choroby, jednak część wraca do zdrowia;
• nerkowa (podostra) – charakterystyczne cechy to zapalenie nerek, nieprzyjemny zapach z pyska, szklisty kał, krwawe wymioty, martwica końca języka; śmiertelność zwierząt w dużej mierze zależy od właściwej opieki, okres rekonwalescencji może być bardzo długi;
• posocznicowa (nadostra) – cechuje się wysoką gorączką, silnym osłabieniem, wymiotami, wybroczynami na błonie śluzowej warg oraz skórze, dusznościami, krwawieniem dziąseł, uszkodzeniem serca; śmierć zwierzęcia następuje w przeciągu kilku godzin.

Należy pamiętać, że w miejscu, przez które doszło do zakażenia bakteriami, nie ma żadnych widocznych zmian.

Leczenie

Uzależnione od momentu wykrycia choroby. Najczęściej stosuje się antybiotyki, takie jak penicylina, tetracyklina, cefalosporyny i chloramfenikol. W przypadku, kiedy doszło do uszkodzenia nerek, niezbędne są dializy.

Profilaktyka

Polega na stosowaniu szczepień ochronnych. Jednak ze względu na odnotowane przypadki wstrząsów poszczepiennych coraz więcej lekarzy weterynarii rezygnuje ze szczepień przeciw leptospirozie.