Kocia depresja

Koty chorujące na depresję cierpią przeważnie dlatego, że są samotne. Warto jednak dodać, że każda zmiana codziennego planu dnia powoduje wytrącenie kota z równowagi. Kot, który cierpi, staje się nieobecny, przestaje się myć i jeść, traci orientację. Czasami demonstruje zachowania nie do przyjęcia według człowieka: drapie, gryzie, spryskuje dywan moczem. Jeśli weterynarz wyeliminuje fizjologiczne przyczyny odmiennych stanów kociej psychiki, możemy być pewni, że nasz kociak popadł w depresję.

Odwieczny tryb życia kotów został zmieniony poprzez miejskie warunki. Bardzo mało zwierząt może prowadzić „koci” tryb życia – biegać po ogrodach i zwiedzać okolice, a do domu wpadać żeby się najeść i wypocząć przed kolejnym „zwiedzaniem”. Miłośnicy kotów zamknęli swych ulubieńców w domach – oczywiście, w imię dobrego, by chronić ich przed czyhającymi zewsząd zagrożeniami. Uważają, że zwierzakowi wystarczy miejsce do wylegiwania się i miska smakołyków, których nie musi sam zdobywać. Jednak kotom brakuje najważniejszego – swobody. Kot do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania potrzebuje stałych bodźców. Owszem - sporo śpi, ale również wiele czasu chce spędzać na zabawach, na zajęciach, potrzebuje towarzystwa. Kot pozbawiony tych bodźców popada w depresję – nie ma w nim radości, zaczyna chorować na choroby somatyczne (np. układu moczowego) wynikające z permanentnego stresu. Taki kot po prostu stracił chęć życia, które stało się dla niego wegetacją z dnia na dzień.

Ludzie tak naprawdę nie zdają sobie sprawy z tego, czym dla kota jest brak możliwości polowania. Jest to podstawowa potrzeba każdego domowego kociaka. Kot nie zachowa sprawności psychicznej, kiedy nie ma możliwości chodzenia i skakania po dachach czy wspinania się na drzewa. Przebywając ciągle w czterech ścianach, bez rozrywek, bez ani jednej myszy czy innej ofiary do złapania ulegnie przygnębieniu. Z braku stymulacji psychicznej i fizycznej niekiedy pozostaje kotu jedyny ruchomy cel - nogi właścicieli. Skrada się bezszelestnie, zaczaja, przypada do podłogi, by nagłym susem dopaść ofiarę - ludzką łydkę lub kostkę, często z dzikim wrzaskiem. Jest to normalne dla kota zachowanie, z czego nie zdają sobie sprawy ich właściciele. Nie chcą też zrozumieć, że to oznaka frustracji zwierzaka pozbawionego bodźców i niezbędnej aktywności.

Nawet najbardziej opanowane i spokojne koty muszą się czasem rozładować. Zwierzęta żyjące na wolności dziko tańczą nad schwytaną ofiarą z podniecenia i radości. Natomiast koty żyjące w domach przeistaczają się w furiatów – skaczą po zasłonach i firanach, dziko biegają po całym mieszkaniu, bawią się w „polowanie”. Po kilku minutach znów stają się przytulnymi kociakami. Nie trzeba uciekać się do kuracji farmakologicznych i podawać od razu lekarstwa na zaburzenia nerwicowe dla kota, połączone z troskliwą opieką i dokarmianiem smakowitymi kąskami. Wystarczy zapewnić mu odpowiednią ilość uwagi, zabawy i ruchu, by rozładować jego energię i nie doprowadzić do znudzenia.

Najwięcej przyjemności kotom oprócz jedzenia dostarcza zabawa. To dzięki niej koty utrzymują odpowiednią kondycję fizyczną, rozwijają inteligencję i nie nudzą się. Wystarczy zapewnić kotu odpowiednią ilość zabawek. Nie muszą to być zabawki kupione – w domach jest pełno rzeczy, które mogą zaspokoić wrodzoną chęć „polowania” - papier toaletowy, linki od żaluzji, papierowe (nigdy foliowe!) woreczki, kartonowe pudełka. Kot z chęcią zapoluje na kłębek nici czy rzucony korek od szampana. Takie wspólne zabawy uchronią naszego futrzaka przed chandrą i depresją.

poleć innym ten artykuł