Strona główna

Konto użytkownika

Nasze bannery

Kontakt

Zwierzęta do adopcji

Sklep

Witaminy i odżywki

Majtki na cieczkę

Szczotki i grzebienie

Pomoc i informacje

Porady weterynaryjne

Forum weterynaryjne

Choroby odzwierzęce

Opieka nad kotem

Opieka nad królikiem

Zachowanie kota

Zachowanie królika

Zachowanie psa

Zdrowie kota

Zdrowie królika

Zdrowie psa

Zwierzęta

Żywienie kota

Żywienie królika

Żywienie psa

Karmy weterynaryjne

Lekarze weterynarii

Dodaj lecznicę

Oferta dla lekarzy

Sprzęt weterynaryjny

Strony www dla lecznic

Ogłoszenia weterynaryjne

Czym jest dysplazja stawu łokciowego?

Dysplazja stawu łokciowego jest schorzeniem dziedzicznym. Występuje jako najczęstsza przyczyna kulawizny przednich kończyn u szczeniąt. Najczęściej dotyczy ona psów ras dużych i olbrzymich (np. amstaff, pit bull, mastino napoletano, rottweiler, dog niemiecki, owczarek niemiecki, golden retriever).

Mianem tego schorzenia nazywa się 3 wady, występujące w stawie łokciowym w okresie wzrostu:
– niezrośnięty wyrostek łokciowy dodatkowy,
– osteochondroza stawu łokciowego,
– oddzielony wyrostek dziobiasty kości łokciowej.

Wszystkie 3 formy schorzenia prowadzą do zapalenia i zwyrodnienia stawu łokciowego.

Przyczyny

Główną przyczyną występowania dysplazji stawu łokciowego jest dziedziczenie tego schorzenia z pokolenia na pokolenie. Szczenięta dziedziczą od swoich rodziców zaburzenia w prawidłowym rozwoju chrząstki stawowej oraz zahamowanie wzrostu kości łokciowej lub promieniowej. Oprócz cech genetycznych na rozwój dysplazji stawu łokciowego wpływa także źle dobrana dieta (przekarmianie psa, zwłaszcza w wieku szczenięcym oraz zbyt duża ilość niektórych składników, np. fosforu, wapnia i witamin) oraz zbyt duża ilość ruchu w okresie wzrostu zwierzęcia.

Objawy

Objawy choroby występują zwykle w 5-7 miesiącu życia psa, pierwszym z nich jest kulawizna kończyny przedniej (lub obu kończyn). Z początku jest ona łagodna, zdarza się po większym wysiłku i często przechodzi samoistnie. Jednak później następują jej nawroty, a bóle stawu są coraz silniejsze. Niekiedy pojawia się obrzęk stawu łokciowego lub wyraźne zgrubienie.
Inne objawy dysplazji stawu łokciowego:
– trzeszczenie w stawie,
– problemy z wstawaniem, kładzeniem się,
– sztywny chód,
– sztywność kończyn,
– problemy z poruszaniem się (po odpoczynku),
– niechęć do jakiegokolwiek ruchu i zabawy.

Diagnozowanie

Dysplazję stawu łokciowego diagnozuje się za pomocą badania ortopedycznego oraz zdjęcia RTG.

Badanie ortopedyczne pozwala stwierdzić bóle w stawie łokciowym podczas prostowania i zginania kończyny. Czasem wyczuwalny jest obrzęk tkanek i większa temperatura wokół stawu, które świadczą o jego zapaleniu.

Zdjęcie RTG powtarza się kilkukrotnie. Najczęściej wykonuje się serie zdjęć stawu ułożonego w kilku różnych pozycjach. Jeśli nie są one w stanie ukazać dokładnego obrazu stawu, wykonuje się jego tomografię komputerową. Pozwala ona na dokładne zobrazowanie wszystkich elementów stawu.

Pierwsze zdjęcie RTG powinno być przeprowadzone u zwierzęcia w wieku 6 miesięcy, lub wcześniej, gdy wystąpiły nawet najmniejsze objawy wskazujące na dysplazję.

Ostatnie zdjęcie RTG wykonuje się u psa, który skończył 24 miesiące. Jest to zdjęcie decydujące o przydatności psa do hodowli.

Leczenie

Leczenie schorzenia może być dwojakie: nieoperacyjne i operacyjne. To pierwsze stosuje się głównie u psów starszych, u których doszło już do zmian zwyrodnieniowych w stawie, a choroba została rozpoznana zbyt późno. Może być również dodatkiem stosowanym po leczeniu operacyjnym. Ma ono na celu zahamowanie procesów zwyrodnieniowych oraz zwalczanie zapalenia stawów.
W skład leczenia nieoperacyjnego wchodzą:
– kontrola aktywności fizycznej psa,
– utrzymywanie odpowiedniej wagi (likwidowanie ewentualnej nadwagi lub otyłości),
– podawanie leków ochraniających chrząstkę (tzw. chondroprotetyków),
– podawanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych.

Leczenie operacyjne polega na przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego. Jednak dotyczy to tylko psów młodych (poniżej 2 roku życia) z występowaniem silnej bolesności stawu i kulawizny. Podczas operacji usuwa się wolne fragmenty kości. Po zabiegu około 70% zwierząt widać poprawę – zanika ból, kulawizna i sztywność stawu. Zwierzę ma lepsze samopoczucie i kondycję. Niestety, nawet przeprowadzenie operacji nie jest w stanie zatrzymać całkowicie rozwoju choroby. Jednak jej wykonanie przynosi pożądane efekty na wiele lat.

Zapobieganie

Nie można zapobiec i zatrzymać rozwoju schorzenia, gdyż jest ono uwarunkowane genetycznie. Z tego względu przed zakupem szczenięcia należy poprosić o hodowcę o wgląd do wyniku prześwietlenia rodziców w kierunku dysplazji. Szczenię powinno mieć rodziców i dziadków z idealnymi stawami (ocena A). Nie wszystkie rasy psów w Polsce muszą mieć robione takie wyniki, jednak każdy uczciwy i doświadczony hodowca sam powinien zlecić ich wykonanie.

Szczeniak, który odziedziczył dysplazję, powinien być odpowiednio karmiony, gdyż ma to wielki wpływ na szybkość rozwoju schorzenia i stopień jego zaawansowania. Takim szczeniętom należy podawać odpowiednią karmę, nie wolno również podawać preparatów mineralnych i witaminowych, gdyż pomoże to w zwalczaniu objawów choroby, a także zahamuje jej postęp. Należy także odpowiednio regulować aktywność fizyczną i wysiłek psa, gdyż zmniejszy to obciążenie stawów łokciowych i ryzyko urazów.