Objawy zależą od stopnia zmian. Mogą być wyrażone bardzo słabo, a mogą przebiegać w wręcz dramatyczny sposób. "Kręcenie tyłkiem" i "śmieszny chód", to nie powód do zmartwienia. Jeżeli labrador pochodzi od rodziców wolnych od dysplazji to tym bardziej nie należy się martwić. Bolesność, osowiałość, niechęć do poruszania się, zamiatanie nogami, to może nasunąć podejrzenie dysplazji. Jednak pewnym sposobem jest badanie rtg. Doświadczony lekarz może podjąć podejrzenie dysplazji po badaniu klinicznym i od tego należy zacząć.