Nasz szczeniak do 3-ech miesięcy spał z nami w łóżku. W pewnym momencie zaobserwowaliśmy, że jak chcemy go zgonic to na nas warczy i jest bardzo rozdrażniony tym, że musi zejśc a wręcz nie daje za wygraną i bez względu na wszystko stara się wrócic na łóżko. Do tego pogryzł nam kołdrę i też spanie pod zaślinioną pościelą nie było dla nas przyjemne.

Spanie w łóżku nie ma nic wspólnego z "dominacją" - moja suka śpi na łóżku, ale schodzi na polecenie. Uważam, że nie ma w tym nic złego, jeśli jest pod kontrolą (czyli pies np. Nie zaczyna pilnować łóżka i warczeć na ludzi) a pozytywnie wpływa na więź z psem

He he, no to super
dobrze że się tak dogadują
to ostatnie zdanie najlepsze :d

Ja mam łatwiej. Nasza psica nie wchodzi do naszego łóżka, lecz miękkie serce córki pozwoliło jej znależć ciepełko w jej łóżku. Dlatego nas (ja plus mój tż) jesteśmy traktowani przez psicę jak przywódcy natomiast córka wyraźnie przejęła w naszym stadzie rolę szczeniaka. :d

Ja swojego psa też nie wpuszczam do łóżka, diva się zawsze kładzie obok
pamiętam że kiedyś sprawdzała moją cierpliwość i wskakiwała, a jak wchodziłam do pokoju to zeskakiwała. Ale to już za nią
wie gdzie jest jej miejsce

A moja sunia zawsze śpi ze mną w łóżku. Jest traktowany na równi z inymi członkami rodziny. ;d zawsze jak wcześniej wpakuje się na moje łóżko to zajmuje moją poduszke! Bezczelnośc! Ale śpi tak słodko, że nie umiem jej przełożyc chocby na inne miejsce na łóżku. Cóż. Ja go bardzo rozpieszczam. Za rok będzie ich może leżec więcej. ;d jak się oszczeni. !

I słusznie. Choć przyjemne, ma nie do końca pozytywne skutki.