W komentarzach pojawiło się pytanie:

„No dobrze, a czy są jakieś rzetelne informacje, ile takich przypadków się dzieje? Samą koncepcję rozumiem, ma to sens, ale interesuje mnie, ile kotów w ciągu roku jest ofiarą obróżek?”

Dlaczego tak się dzieje?

Dla wielu osób działających w organizacjach prozwierzęcych to nie są teorie, tylko konkretne, często dramatyczne wspomnienia. Widzieli koty z wrastającymi obrożami, martwe z powodu zaczepienia o gałąź, duszące się po nieudanym skoku przez ogrodzenie.
To rzeczy, których się nie zapomina. Nic dziwnego, że takie doświadczenia budzą silne emocje i że pytania o „liczby” mogą brzmieć dla nich jak próba podważenia realnego cierpienia.

Tylko że... to pytanie nie było niczym złym.

Osoba, która je zadała, nie napisała: „nie wierzę wam”. Nie zakwestionowała doświadczeń. Zapytała o dane – bo tak działa współczesny świat. W mediach każdego dnia słyszymy:
„Według badań...”, „Statystyki pokazują...”, „Z danych wynika...”

Więc to naturalne, że ktoś z zewnątrz – niebędący częścią aktywistycznej bańki – oczekuje, że skoro mówimy o ważnym problemie, to są jakieś dane. To nie złośliwość. To sposób na zrozumienie i odniesienie się do skali.

Pytanie nie takie głupie, jak się wydaje

Co więcej – pytanie o statystyki nie jest tylko próbą „zrozumienia skali”. To pytanie o koszty i korzyści, o realne ryzyko w kontekście realnych potrzeb.

Bo obroża – jakby nie patrzeć – pełni ważną funkcję. To dla wielu ludzi symbol tego, że kot nie jest bezdomny, tylko ma dom, imię i opiekuna. To też miejsce, gdzie można zawiesić adresówkę – z numerem telefonu, imieniem kota, adresem. W sytuacji, gdy kot się zgubi, może to uratować mu życie. Dzięki niej osoba, która znajdzie zwierzaka, nie musi zgadywać, czy to kot wolnożyjący, nie musi szukać schroniska – może od razu zadzwonić.

Więc pytanie: „Ilu kotom obroża zaszkodziła?” wcale nie musi oznaczać podważania problemu. Może być próbą racjonalnego porównania ryzyk.

Bo przecież na takie kompromisy idziemy codziennie – w życiu prywatnym, społecznym, zdrowotnym. Leki ratują życie, ale czasem mają skutki uboczne. Szczepionki chronią nas jako społeczeństwo, choć mogą nieść ryzyko powikłań. Poród to cud życia – ale niesie też ryzyko. Mimo to nikt nie postuluje, by zakazać leków, porodów czy pracy na wysokości. Bo korzyści przewyższają ryzyko.

I właśnie dlatego pytanie o dane nie jest bezduszne.
To pytanie o to, czy korzyści z obroży (rozpoznawalność kota, kontakt z właścicielem) przewyższają ryzyko jej użycia. Jeśli ofiar są setki – być może nie warto. Jeśli kilka rocznie – może jednak warto.

To nie jest głupie. To jest myślenie.
I z takim myśleniem warto rozmawiać, a nie je wyśmiewać.

Czy naprawdę nie ma żadnych danych?

To złożone.

Nie ma jednej, ogólnopolskiej bazy danych o kotach, które zginęły przez obroże. GUS nie prowadzi takich statystyk. Ministerstwo Rolnictwa również nie. Ale to nie znaczy, że nie da się niczego dowiedzieć.

Koty – zarówno te wolno żyjące, jak i domowe – trafiają do gabinetów weterynaryjnych. Ranne, chore, umierające. Jeśli były oznakowane mikroczipem, ich śmierć jest rejestrowana. Jeśli właściciel formalnie je wyrejestrowuje – zwykle podaje też przyczynę zgonu. Te dane znajdują się w dokumentacji medycznej.

Dodatkowo: gminy współpracujące z fundacjami, schroniskami i lecznicami często tworzą sprawozdania z realizacji lokalnych programów opieki nad zwierzętami. Można tam znaleźć dane o liczbie interwencji, rannych kotach, a czasem nawet o konkretnych przyczynach obrażeń.

Czyli: dane istnieją – tylko są rozproszone. Nie da się ich znaleźć jednym kliknięciem. Trzeba ich szukać lokalnie, łączyć, analizować. Czy aktywiści mają na to czas i zasoby? Raczej nie. Ale to też nie powód, by na pytania reagować agresją.

Bo tu nie chodzi o liczby – chodzi o komunikację

Gdy osoba spoza środowiska zadaje pytanie, powinniśmy traktować to jako szansę – nie jako atak. Jeśli ktoś nie rozumie, to nie znaczy, że jest wrogiem. Może właśnie próbuje zrozumieć – tylko mówi językiem faktów, nie emocji.

A z drugiej strony – osoby pytające też powinny wiedzieć, że rozmowa o cierpieniu zwierząt to nie chłodna dyskusja o polityce. To często rozmowa o czymś, co ktoś przeżył, co widział, czego nigdy nie zapomni. I że pod cienką warstwą „komentarza w social mediach” mogą kryć się emocje, których nikt nie chce rozgrzebywać.

I co dalej?

Jeśli chcemy, żeby ludzie byli świadomi, ostrożni i odpowiedzialni, to musimy z nimi rozmawiać. Nie z góry. Nie przez krzyk. Ale po prostu – po ludzku.

Bo jedno pytanie nie powinno być za dużo.
Zwłaszcza jeśli może być początkiem zmiany.