Pippo pojawił się w Torre del Lago w 1977 roku, nosząc na swoim ciele bolesne ślady brutalności – głęboką ranę postrzałową na plecach. Nie znamy szczegółów jego przeszłości, ani osoby, która wyrządziła mu krzywdę. Wiemy jednak, że pomimo tego cierpienia, Pippo nie stracił wiary w ludzi. Ten poraniony pies, zamiast uciekać od ludzi, z ufnością zbliżał się do każdego, kto chciał go pogłaskać.

Mieszkańcy Torre del Lago szybko dostrzegli niezwykłość Pippo. Choć początkowo był bezdomnym psem, szybko stał się ukochanym towarzyszem wszystkich, którzy żyli w tej okolicy. Rybacy dzielili się z nim owocami swojej pracy, dzieci bawiły się z nim na brzegach jeziora, a dorośli mieszkańcy otoczyli go opieką i miłością, jakiej nigdy wcześniej nie zaznał.

Pippo nie dokonał wielkich rzeczy – nie uratował nikogo z płonącego budynku, nie przewidział nadchodzącej burzy. Jednak to, co uczynił, było być może jeszcze bardziej niezwykłe. Wybaczył ludziom to, czego większość z nas nie potrafiłaby przebaczyć. Pomimo bólu i cierpienia, jakich doznał z ich rąk, pozostał wierny i kochający, dając wszystkim przykład, czym jest prawdziwe przebaczenie.

Przez niemal 20 lat Pippo był stałym elementem krajobrazu Torre del Lago. Codziennie można było go spotkać na belwederze Puccini, gdzie cierpliwie czekał na powracających z połowów rybaków. Zawsze gotowy, by przywitać ich merdaniem ogona i spokojnym spojrzeniem złotych oczu.

Jego obecność była jak balsam na dusze mieszkańców – przypominała im, że mimo wszelkich trudności, mimo krzywd, jakie doświadczamy, możemy odnaleźć w sobie siłę, by kochać i przebaczać.

Kiedy w grudniu 2000 roku Pippo odszedł, cała społeczność Torre del Lago odczuła głęboką stratę. Z potrzeby serca i pragnienia, by pamięć o nim trwała wiecznie, postanowiono postawić mu pomnik. Ta brązowa statua, stojąca przy wejściu do strefy pieszej, nie tylko upamiętnia psa, który przyniósł tyle radości, ale także przypomina o wartościach, które reprezentował: miłości, wierze i przebaczeniu.

Każdy, kto przechodzi obok, instynktownie wyciąga rękę, by pogłaskać tę statuę. Na skutek tych gestów ciemna patyna pokrywająca rzeźbę stopniowo ustępuje, odsłaniając lśniący, złocisty kolor – jakby sama natura chciała podkreślić, że Pippo był psem o prawdziwie złotym sercu.

Historia Pippo to opowieść o tym, jak zwykłe, codzienne życie może być wypełnione niezwykłą miłością. Przypomina nam, że nawet najprostsze istnienie może pozostawić głęboki ślad w sercach ludzi, a prawdziwa dobroć i zdolność do przebaczenia są wartościami, które powinniśmy pielęgnować każdego dnia. Pippo, pies bez domu, stał się symbolem miłości, którą można obdarzyć wszystkich – bez wyjątku.

Tabliczka na pomniku głosi:

„Pippo, pies bez pana, o brązowej sierści i złotych oczach pełnych dawnych cierpień i odnalezionego spokoju, spędził około 20 lat na belwederze Puccini. Pojawił się w 1977 roku z głęboką raną postrzałową na plecach, ale potrafił wybaczyć i zachować wiarę w ludzi. Przygarnięty przez mieszkańców jeziora, nie dokonał niezwykłych czynów, ale nauczył wszystkich prawdziwego znaczenia dobroci, przebaczenia, przyjaźni i wolności. Jak każdy śmiertelny byt, był więźniem sieci życia i czasu, ale świadczył o magii życia przeżytego w pełni, z godnością i w zgodzie z własną naturą. To historia miłości i wzajemnej wdzięczności między człowiekiem a jego psim przyjacielem.”