Co tak naprawdę kosztuje leczenie zwierząt

Wystarczy wejść na jakąkolwiek facebookową grupę miłośników zwierząt, by wśród ogłoszeń o adopcjach i zdjęć pupili natknąć się na znajomy refren:

„U weterynarza zostawiłam 500 zł za głupią wizytę!”,
„Wszyscy tylko zdzierają!”,
„Lepiej pojechać do innego miasta, tam biorą połowę mniej!”

Wszyscy chcemy „dobrego weterynarza”

Każdy opiekun chce dla swojego zwierzaka tego, co najlepsze: szybkiej diagnozy, nowoczesnego sprzętu, odpowiedniego leczenia, dobrej komunikacji, uprzejmości, dostępności poza godzinami pracy. Chcemy lekarza, który ma doświadczenie, wie, co robi, i nie leczy „na czuja”, tylko zleca badania i konsultacje. Wymagamy wiedzy, empatii, dostępności, a najlepiej, by jeszcze miał serce do zwierząt i nie brał pieniędzy za wizytę, bo „przecież kocha zwierzęta”.

Brzmi pięknie. Ale niestety – to nierealne. Tak jak nikt nie oczekuje, że dobry fryzjer ostrzyże nas za darmo, a mechanik wymieni silnik za półdarmo, tak samo dobry weterynarz nie może pracować za darmo.

Co składa się na cenę wizyty?

W 2025 roku realne koszty prowadzenia gabinetu czy kliniki są ogromne – i stale rosną. Oto tylko kilka przykładów kosztów, które ponosi lekarz weterynarii każdego miesiąca:

• ZUS – obowiązkowy, wysoki, niezależny od dochodów. W 2025 roku to już ponad 1800 zł miesięcznie przy najniższej podstawie.
• Podatki – PIT lub CIT, VAT, opłaty lokalne.
• Składka zdrowotna - 9% dochodu.
• Czynsz lub kredyt za lokal – często w centrum miasta albo w dostosowanym budynku, by było miejsce na RTG, USG, laboratorium.
• Prąd i ogrzewanie – sprzęt medyczny zużywa ogromne ilości energii, a nie można oszczędzać, gdy w grę wchodzi życie zwierząt.
• Telefon, Internet, systemy komputerowe – dzisiejsza klinika musi mieć cyfrową dokumentację, rejestrację, dostęp do baz leków.
• Personel pomocniczy – technicy weterynaryjni, rejestratorki, sprzątaczki – to niezbędni ludzie, którzy również chcą zarobić na życie.
• Sprzęt medyczny – USG, RTG, aparaty do narkozy, laboratoria, autoklawy – to dziesiątki, czasem setki tysięcy złotych.
• Leki i materiały jednorazowe – opatrunki, strzykawki, wenflony, narkotyki – wszystko ma termin ważności i musi być wymieniane.
• Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej – obowiązkowe w wielu miejscach.
• Utylizacja odpadów medycznych i wywóz śmieci.
• Odczynniki do urządzeń diagnostycznych – analizatory krwi, biochemii czy hormonów działają tylko z odpowiednimi, często bardzo drogimi zestawami odczynników, które mają krótką ważność i nie mogą być magazynowane w dużych ilościach.
• Straty z powodu przeterminowania leków, za które gabinet nie dostaje zwrotu.
• Koszty badań specjalistycznych w laboratoriach zewnętrznych np. przy badaniach histopatologicznych, hormonalnych czy molekularnych.
• Szkolenia i specjalizacje – lekarze nie uczą się za darmo. Specjalizacja z chirurgii czy kardiologii to wydatek nawet 30–50 tys. zł, a aktualne kursy kosztują od 1000 do 8000 zł za jedno szkolenie.

A przecież lekarz to nie robot

Lekarze weterynarii to także ludzie. Mają rodziny, kredyty, dzieci, własne życie. Pracują po godzinach, bywają na dyżurach nocnych, odbierają telefony o 22:00 z pytaniami „czy to coś poważnego?”.
Nikt nie oczekuje, że laryngolog przyjedzie do domu w nocy i zajrzy nam do gardła. Ale weterynarz? „Bo pies się źle czuje”. I najlepiej za darmo. A jak nie, to post na Facebooku: „drapieżnik w kitlu”.

To krzywdzące. To niesprawiedliwe. To pokazuje, że nie umiemy traktować tej profesji z należnym szacunkiem.

„Bo kiedyś się płaciło 30 zł, a teraz 200!”

Tak, wszystko było kiedyś tańsze.
Gabinet sprzed dekady to często był mały pokój, jedna lampa, waga i stetoskop. Dziś chcemy, by weterynarz miał USG, analizator krwi, RTG cyfrowe, tomograf, aparat do narkozy wziewnej, osobne boksy dla kotów i psów, i jeszcze żeby przytulił i miał czas.

Tylko że to kosztuje. I te koszty zawsze pokrywa właściciel zwierzęcia. Tak jak za własne leczenie płacimy – w podatkach albo prywatnie – tak samo za leczenie pupila trzeba zapłacić. Weterynarz nie ma kontraktu z NFZ. Każdy pies, kot, królik czy świnka morska to „pacjent prywatny”.

Nie każdego stać – i to też prawda

To nie znaczy, że wszyscy musimy mieć pieniądze na każdą możliwą operację. Ale jeśli nas nie stać – nie mścijmy się na lekarzu. Nie on jest winny temu, że inflacja rośnie, a system opieki nad zwierzętami nie przewiduje refundacji.
Są fundacje, są zniżki dla stałych klientów, są gabinety oferujące płatność ratalną. Ale nawet one muszą zarabiać, by działać. Bo jeśli przestaną, to zabraknie dobrych lekarzy – i wtedy dopiero zacznie się dramat.

Szanujmy tych, którzy ratują życie

Lekarz weterynarii to nie wróg. To specjalista, który uczy się przez całe życie, bierze odpowiedzialność za każdą decyzję i często podejmuje ją pod presją czasu i emocji.
Niech więc zamiast kolejnego posta o „zdziercach” pojawi się choć jeden z podziękowaniem:

„Mój pies miał skręt żołądka. Weterynarz przyjął nas w nocy, zrobił operację, pies żyje. Dziękuję.”